Cap Ferret ligt aan de Atlantische Kust van Frankrijk ten zuidwesten van Bordeaux en aan de baai van Arcachon. Ondanks deze ligging voelt en oogt Cap Ferret bijna mediterraan. De landtong is perfect op de fiets en vanaf de baai te verkennen. We nemen je mee naar dit deel van het departement Gironde dat nog relatief onbekend is.
Cap Ferret aan de baai van Arcachon
Een klassiekertje is het, de vuurtoren van Cap Ferret. Een slank wit lijf met vierkante raampjes en een knappe rode kop waarin de lamp zichtbaar is. De toren is 52 meter hoog en we moeten 258 treden overwinnen om van het weidse uitzicht te kunnen genieten. De vuurtoren van Cap Ferret staat er niet allemaal maar mooi te zijn. Nog steeds is de toren in bedrijf om schepen veilig de Baai van Arcachon in te loodsen. Cap Ferret is een schiereiland dat op de hoek van Atlantische Oceaan en de ingang van de Baai van Arcachon ligt. Zelfs voor doorgewinterde schippers is dit een verraderlijk stukje om in te varen door de sterke getijdenstromen, grote zandbanken en flinke golven.
Aan de ene kant beuken de woeste golven van de Atlantische Oceaan op Cap Ferret, aan de andere kant rollen laffe golfjes van de Baai van Arcachon rustig de strandjes van de langgerekte landtong op. Cap Ferret strekt zich uit over 25 kilometer en is op de smalste stukjes slechts een kilometer breed. Het is dus een wandeling van tien minuten tussen de baai en de oceaan. De landtong telt tien dorpen, waarvan Cap Ferret aan de uiterste punt de grootste is.
Gids Alain staat ons al op te wachten. Hij heeft een doosje met zes zoete gebakjes bij zich die zeer smakelijk ogen. De Dune Blanche is een lokale specialiteit. In het aangename september zonnetje genieten we met uitzicht op de baai van de verrukkelijke traktatie. Tientallen bootjes liggen voor anker rondom een zee van stokken die uit het water steken. Een paar strandgangers liggen te zonnen op het gele zandstrand. Naast gebakjes heeft Alain ook fietsen meegenomen. Dat is het beste vervoersmiddel om Cap Ferret te verkennen.
Cap Ferret per fiets
We fietsen door de rustige straatjes van Cap Ferret dat bijna mediterraan aandoet met zijn palmbomen en kleurrijke bloemen. Een enorme Montereycipres torent boven de huizen uit. Bij een Chinese abelia struik met haar witrode bloemetjes wemelt het van de kolibrievlinders. De mimosa bomen zijn nu nog groen maar zorgen in de winter voor een gele bloemenpracht. Ook de yucca voelt zich hier aardig thuis en staat volop in bloei. Eén autootje valt op in het straatbeeld. De hoekige Citroën Méhari blijkt erg populair te zijn. Het klassieke strandautootje is een soort buggy op de basis van de Citroën 2CV, het lelijke eendje.
De hoogste zandduin van Europa
Aan de overkant van de baai wordt de beboste kuststrook van het vaste land onderbroken door een reusachtige muur van zand. Hoewel de hoogte per jaar wisselt door verstuiving van het zand is de Dune du Pilat met minstens 100 meter de hoogste zandduin van Europa. Het zand komt uit de Atlantische Oceaan en wordt door de golven en de stroming aan de kust gebracht waarna de wind de rest van het werk doet. Dune du Pilat lijkt vlakbij. Toch is het een autoritje van bijna anderhalf uur rond de baai om bij de enorme zandduin te komen.
De oesters van Cap Ferret
De vele stokken in de baai die we eerder zagen staan er niet zomaar. Tussen de stokken zijn matten gespannen waarin de oesters vertoeven. Bij laag water komen ze tevoorschijn. De baai van Arcachon is namelijk een perfecte broedplaats voor oesters. Meerdere dorpen op Cap Ferret zijn bekend om de oesters. We fietsen naar Le Mimbeau waar Gabriel klaar staat met bakken oesters. Het openen van oesters vereist beheersing van een bepaalde techniek. Gewapend met een mesje en een handschoen gaan we aan de slag. Na enige oefening zijn alle oesters geopend en draait Gabriel in een handomdraai een fraaie schaal oesters in elkaar. Met wat brood en wijn erbij is het een echt feestmaal.
Fotogeniek oesterdorpje L’Herbe
‘Gelieve de hond niet te storen terwijl hij slaapt’. Een gelamineerd A4-tje dat met nietjes aan de houten wand van één van de kleurrijke huisjes van L’Herbe is bevestigd moet ervoor zorgen dat de goudgele labrador zijn rust kan pakken. L’Herbe is één van de tien dorpjes van Cap Ferret en een village ostréicole, oftewel een oesterdorp. Naar verluidt het meest fotogenieke dorp van het stel. De houten huisjes in het oude deel van het dorp nabij het strand mogen alleen door vissers en oesterkwekers worden bewoond. We slenteren door het wijkje met hutjes dat om iedere hoek weer een mooi doorkijkje naar de baai heeft. Aan het eind van het wijkje wordt gewerkt. Grote betonnen bakken vol water staan hier tussen de huisjes waarin de oesters worden verwerkt en meteen doorgezet naar de restaurantjes op het strand. Tegenwoordig gebruiken de meeste oestervissers een chaland ostréicole, een platte aluminium praam die vooral praktisch is. In de baai dobberen nog een paar traditionele pinasses, houten boten die vroeger voor de oogst werden gebruikt en juist in ondiep water erg handig zijn. Net als de Citroen Méhari zijn de sierlijke pinasses bijna cultureel erfgoed geworden.
Varen op de baai van Arcachon
Beteuterd staart de schipper voor zich uit. Hij realiseert zich dat het tot in de nacht duurt voordat hij weer kan varen. De getijden zijn, net zoals in de Baai van Somme, sterk en verraderlijk in de baai van Arcachon, zeker rondom l’Île aux Oiseaux. Het beroemde vogeleiland dat wordt geflankeerd door twee houten huisjes op vier meter hoge palen, de Cabanes Tchanquées. Ooit gebouwd voor bewakers van de oesterbanken, nu zijn de huisjes een bezienswaardigheid op afstand en gesloten voor het publiek. Het vogeleiland is een rustplaats voor trekvogels en een beschermd natuurgebied. Desondanks is een deel van het eiland wel toegankelijk. We laten de onfortuinlijke schipper die te dicht bij het vogeleiland kwam en vastliep. Onze kapiteins kennen de baai op hun duimpje en blijven uit de buurt van het vogeleiland. We varen langs de kust terug naar Cap Ferret. Voorbij de oesterdorpjes zijn het behoorlijk kostbare stulpjes die langs de kustlijn zijn gebouwd.
Meerdere keren per dag pendelt er een boot tussen Cap Ferret en Arcachon. De overtocht duurt een half uurtje en kost iets meer dan een tientje enkele reis. Ook worden er rondvaarten aangeboden langs het vogeleiland, de oesterdorpjes en naar Dune du Pilat. Het rustige water van de baai leent zich ook prima voor een tochtje met een kajak.
Woeste oceaan bij Cap Ferret
De eerste surfers lopen alweer richting de parkeerplaats. De gemoedelijke Baai van Arcachon heeft de meeste aandacht opgeëist waardoor we de Atlantische Oceaan, die op een steenworp afstand ligt, bijna vergaten. Een houten vlonderpad leidt ons door een woud van zeedennen richting het strand. Een oudere dame met een metaaldetector is op zoek naar een schat. Verder is dit het domein van de surfers. Een grote groep surfers in wetsuits doet verwoede pogingen om op de plank te blijven staan. Het vak leren met deze metershoge golven is zichtbaar een uitdaging. Baantjes trekken in de zee is er vandaag niet bij. Naast de hoge golven zien we smalle stromingen die water van het strand terug de zee in trekken. Deze muien zijn niet zonder gevaar. Het strand is eindeloos en bezaaid met exotisch ogende schelpen. De dame met de metaaldetector geeft het op en verlegt haar aandacht naar de schelpen. Voor mij is de conclusie duidelijk: Cap Ferret is de ware schat.
